niedziela, 7 lipca 2013

Rozdział II

 - Dziś chciałbym z wami porozmawiać tylko na temat wycieczki - zaczyna pan Keaton. Po klasie przechodzą szmery. Zapewne tak samo jak ja nie wiedzieli o wyjeździe. - Jutro wyjeżdżamy na 3-dniową wycieczkę do Irlandii. - Teraz przechodzą szmery zachwytu, połączone z ciągłym zdziwieniem. - Udajemy się tam, aby po prostu spędzić trochę czasu gdzie indziej. Nie będziemy się uczyć.
 Wszyscy okazują swoją radość głośnymi okrzykami typu: woohoo! oraz pojedynczymi klaśnięciami w ręce.
 Ja osobiście średnio się cieszę, bo chciałam spokojnie móc wszystko przygotować na swoje urodziny. Miałam zamiar pójść na zakupy pewnie z Kim. Jeśli zdążę, to kupię sobie jakieś fajne ubrania na imprezę. Ach! Nie załatwiłam jeszcze klubu. Tyle na głowie i jeszcze jutro ta cała wycieczka.
Odwracam się w stronę Kim i zaczynam:
- Słuchaj, nie wiem czy pojadę jutro na tę wycieczkę. Muszę...
- Nawet o tym nie myśl, moja droga! - przerywa mi. - Jedziesz i koniec.
- Ale nie rozumiesz, że... - przykładam jej palec do ust, bo chciała się już wtrącić. - ...muszę przygotować wszystko na imprezę urodzinową? Nawet lokalu nie mam!
- Oj daj spokój, zdążymy wszystko załatwić. Pomogę ci i już dzisiaj będziesz miała sprawę z głowy. Obiecuję - uśmiecha się. Nie powiem, ale pocieszyła mnie.
- Hm... No okej, postaram się jutro pojechać.
- Pff - prycha. - Nie żadne "postaram się" tylko "pojadę na pewno". Jak nie, to wbiję ci do pokoju i wyciągnę do autokaru - uśmiecha się szyderczo.
- Już to widzę - śmieję się.

 Reszta lekcji minęła bardzo szybko. Może chodzi o pogodę, jest dziś bardzo słonecznie. Rzadko się to zdarza, więc na wszystkich dobrze to wpływa. Również na mnie. Ucieszyłam się, gdy Kim zaoferowała mi pomoc. Przynajmniej trochę mniej mam na głowie. Co do wycieczki, zastanawiam się, co będziemy tam robić... W Irlandii? Przecież tam nie ma nic ciekawego... No ale, zobaczymy.
 Pożegnałam się z klasą i wyszłam poza teren szkoły. Gdy tak idę, zaczynam rozmyślać nad tym, jak ubiorę się na imprezę, jakie przekąski muszę kupić, ile osób przyjdzie - właśnie, muszę zrobić listę gości - czy wszystko wypali, pójdzie po mojej myśli... Z zamyślenia wyrywa mnie jakiś człowiek, który przypadkowo szturcha mnie w ramię, aż się cofam. Patrzę na niego. Wygląda na nieco zdenerwowanego, jakiś młody chłopak, pewnie się gdzieś spieszy.
- Sorry, nie zauważyłem cię - mówi tylko.
- Okej - odpowiadam i ruszam dalej.
 Myślałam na początku, że to ktoś znajomy. Mylę się jednak, nie znam tego chłopaka. Opiszę go na postawie tego, co zdążyłam zauważyć: miał niezbyt krótkie, ciemnobrązowe włosy z grzywką, która była lekko zaczesana w górę na prawy bok. Gdy obracam się w jego stronę, już go nie ma, a chciałam zobaczyć jak był ubrany. Niestety za szybko chodzi. Albo ja mam zbyt słaby refleks... W każdym bądź razie, wydawało mi się, że to ktoś, kogo już kiedyś widziałam... Ta mała plamka koło lewego oka... Nie mogę sobie przypomnieć, kto miał takie znamię. Może w ogóle coś mi się przewidziało.

 Wchodzę do domu, rzucam torbę koło sofy i zmierzam do pokoju. Podchodzę do szafy i wybieram jakieś luźne, szare spodnie od dresów i czarny T-shirt z nadrukiem, którego nigdy nie ogarniałam. Biorę długopis z biurka, kartkę A4, dużą książkę jako podkładkę i wspinam się na łóżko. Zaczynam zapisywać ludzi, którzy mogliby przyjść na imprezę.
 Trochę to zajęło, ale skończyłam. Po tym zadaniu włączam laptopa, aby napisać do wszystkich zapisanych osób zaproszenie. Muszę jeszcze skontaktować się z Kim, aby powiedziała mi jaki lokal proponuje i ile wszystko będzie kosztowało.

piątek, 5 lipca 2013

Rozdział I

Witam. Nazywam się Holly Glare. Nazwisko wcale do mnie nie pasuje, według mnie oczywiście. Póki co mam 17 lat. Pochodzę z Wielkiej Brytanii, gdzie nadal mieszkam, a mieszkam w Bradford. Jestem na drugim roku Collegu.
 Co do moich rodziców... Kilka miesięcy przed moimi narodzinami rozwiedli się. Mieszkam z mamą, a tata - o ile mogę go tak nazwać - pewnie migdali się z jakąś laską.
 Jeśli chodzi o wygląd, to nie lubię siebie opisywać, no ale niech już będzie. Mam długie do łokci, mahoniowe włosy, piwne oczy, kilka piegów na nosie, ledwo widoczne. Jestem idealnej karnacji - nie za blada, nie za ciemna. Są i dołeczki w policzkach, które czasem mnie wkurzają, a raczej ludzie, którzy te dołeczki chcą zobaczyć. Mam 1,67 wzrostu - przeciętnie - według innych jestem szczupła, chociaż osobiście uważam, że mam za grube nogi. Ogółem nie lubię swojego ciała.

 8 września. 5 dni do moich 18 urodzin.

Budzę się kilka minut wcześniej przed budzikiem, ponieważ jasne promienie słońca ukradkiem przedzierają się przez okno, tam gdzie akurat roleta nie może ich zasłonić właśnie o tej porze, o której zwykle wstaję. Podnoszę się z łóżka, podchodzę do biurka, koło którego na ścianie znajduje się mój kalendarz. Biorę do ręki czarny marker i zakreślam okienko z datą 8 września zgrabnym "X". Następnie udaję się do łazienki, w celu umycia się. Gdy wchodzę do pomieszczenia, pierwszą czynnością jaką wykonuję, jest podejście do umywalki, odkręcenie kurka z zimna wodą i chlapnięcie sobie nią w twarz. To momentalnie mnie rozbudza.
 Po ogarnięciu się, owinięta w ręcznik podchodzę do szafy. Najpierw wyjmuję czystą bieliznę, następnie zaczynam rozglądać się po ubraniach, które mogłabym dziś na siebie włożyć. Po niedługim namyśle, wybieram luźną szarą bluzkę na krótki rękaw z nadrukowaną Marilyn Monroe, bardzo ją lubię. Na nogi naciągam czarne rurki, oraz skarpetki. Podnoszę torbę, która leży koło drzwi przygotowana na dzisiejszy dzień. Otwieram owe drzwi i schodzę na dół. Moja ukochana mama- strasznie zapracowana mama - jak zwykle zostawiła mi pyszne śniadanie na blacie kuchennym. Uwielbiam ją za to. Niezbyt pośpiesznie zjadam kanapki, mając świadomość, że nie spóźnię się do szkoły.
 Po skończonym posiłku odkładam talerzyk na zlewu, po czym nalewam soku pomarańczowego do szklanki. Wypijam kilka łyków i odstawiam szklankę w to samo miejsce co talerzyk. Spoglądam na zegarek - ósma trzydzieści dwa. Zostało mi osiemnaście minut, a do szkoły mam minut około pięć, więc zdążę spokojnie.

Pierwsza lekcja - angielski. Luz, pan Keaton jest miły i spokojny. Będzie spoko.

 Wchodzę do szkoły. Przemierzam dość długi odcinek korytarza, po czym udaję się do sali, gdzie za chwilę ma rozpocząć się lekcja.
 Podchodzę do swojej ławki, wcześniej witając się z nauczycielem. Obok mojego miejsca siedzi rozradowana Kim - przyjaciółka od serca. Znamy się 6 lat.
- Noo witaj, kochana!
- Hej. - Jestem zdziwiona, nigdy AŻ tak bardzo nie cieszyła się na mój widok. - Co cię tak cieszy, hm? - pytam siadając koło niej.
- Nie wiesz?! - Pyta z kolei mnie, strasznie piskliwym i podekscytowanym głosem.
- Hmm... Nie wiem czy wiem. - Śmieję się. - Ale wygląda na to, że powinnam?
- No raczej, że t a k! - Mocno zaakcentowała ostatnie słowo. -  Więęęc. Jutro wyjeżdżamy z klasą do Irlandii! Wiesz... Zawsze chciałam tam pojechać! - Mówi coraz bardziej podniecona. - Zresztą wiesz o tym, nie wiem co mi się podoba w Irlandii, ale po prostu ją uwielbiam!
- Okej okej. Ale czemu ja nic nie wiem o tym wyjeździe?
- Jak to nie wiesz? Właśnie ci o nim powiedziałam. - Mówi, jakby to była oczywista oczywistość.
- Nie rób z siebie tępej bardziej niż jesteś - dźgam ją żartobliwie w bok. - Czemu t y wiesz, a ja wiem to dopiero od ciebie?
- Aaa, no bo ten... Oj no dobra. Sama załatwiłam tą wycieczkę! - szczerzy zęby w uśmiechu. - Jedziemy z panem Keatonem. Zdziwiło mnie, że zgodził się tak od razu, ale to pewnie dlatego, że ma już dosyć tej szkoły. Chce choć na chwilę wyrwać się stąd. - Mówi współczująco.
- Tak, to pew...
Nie kończę zdania, bo dzwoni dzwonek obwieszczający rozpoczęcie się lekcji i wychowawca puka kilka razy w tablicę aby zwrócić uwagę uczniów.

-----------------------------------------------

Nuu, to tyle na pierwszy rozdzialik C:

czwartek, 4 lipca 2013

Noo witam! C:

Założyłam bloga, na którym będę pisała powieść (postaram się dodawać rozdziały w miarę systematycznie C;).
Nie jest to mój pierwszy blog, aczkolwiek mogę nazwać go pierwszym mając na myśli, to, że jako pierwszy tutaj - na bloggerze, oraz jako pierwszy - poświęcony tylko i wyłącznie opowiadaniu (:


Co ja tam będę przynudzać. Mam nadzieję, że opowiadanie będzie się podobało. Liczę również na dodające satysfakcji i chęci na dalsze pisanie KOMENTARZY :))

Hope you like it ♥