niedziela, 7 lipca 2013

Rozdział II

 - Dziś chciałbym z wami porozmawiać tylko na temat wycieczki - zaczyna pan Keaton. Po klasie przechodzą szmery. Zapewne tak samo jak ja nie wiedzieli o wyjeździe. - Jutro wyjeżdżamy na 3-dniową wycieczkę do Irlandii. - Teraz przechodzą szmery zachwytu, połączone z ciągłym zdziwieniem. - Udajemy się tam, aby po prostu spędzić trochę czasu gdzie indziej. Nie będziemy się uczyć.
 Wszyscy okazują swoją radość głośnymi okrzykami typu: woohoo! oraz pojedynczymi klaśnięciami w ręce.
 Ja osobiście średnio się cieszę, bo chciałam spokojnie móc wszystko przygotować na swoje urodziny. Miałam zamiar pójść na zakupy pewnie z Kim. Jeśli zdążę, to kupię sobie jakieś fajne ubrania na imprezę. Ach! Nie załatwiłam jeszcze klubu. Tyle na głowie i jeszcze jutro ta cała wycieczka.
Odwracam się w stronę Kim i zaczynam:
- Słuchaj, nie wiem czy pojadę jutro na tę wycieczkę. Muszę...
- Nawet o tym nie myśl, moja droga! - przerywa mi. - Jedziesz i koniec.
- Ale nie rozumiesz, że... - przykładam jej palec do ust, bo chciała się już wtrącić. - ...muszę przygotować wszystko na imprezę urodzinową? Nawet lokalu nie mam!
- Oj daj spokój, zdążymy wszystko załatwić. Pomogę ci i już dzisiaj będziesz miała sprawę z głowy. Obiecuję - uśmiecha się. Nie powiem, ale pocieszyła mnie.
- Hm... No okej, postaram się jutro pojechać.
- Pff - prycha. - Nie żadne "postaram się" tylko "pojadę na pewno". Jak nie, to wbiję ci do pokoju i wyciągnę do autokaru - uśmiecha się szyderczo.
- Już to widzę - śmieję się.

 Reszta lekcji minęła bardzo szybko. Może chodzi o pogodę, jest dziś bardzo słonecznie. Rzadko się to zdarza, więc na wszystkich dobrze to wpływa. Również na mnie. Ucieszyłam się, gdy Kim zaoferowała mi pomoc. Przynajmniej trochę mniej mam na głowie. Co do wycieczki, zastanawiam się, co będziemy tam robić... W Irlandii? Przecież tam nie ma nic ciekawego... No ale, zobaczymy.
 Pożegnałam się z klasą i wyszłam poza teren szkoły. Gdy tak idę, zaczynam rozmyślać nad tym, jak ubiorę się na imprezę, jakie przekąski muszę kupić, ile osób przyjdzie - właśnie, muszę zrobić listę gości - czy wszystko wypali, pójdzie po mojej myśli... Z zamyślenia wyrywa mnie jakiś człowiek, który przypadkowo szturcha mnie w ramię, aż się cofam. Patrzę na niego. Wygląda na nieco zdenerwowanego, jakiś młody chłopak, pewnie się gdzieś spieszy.
- Sorry, nie zauważyłem cię - mówi tylko.
- Okej - odpowiadam i ruszam dalej.
 Myślałam na początku, że to ktoś znajomy. Mylę się jednak, nie znam tego chłopaka. Opiszę go na postawie tego, co zdążyłam zauważyć: miał niezbyt krótkie, ciemnobrązowe włosy z grzywką, która była lekko zaczesana w górę na prawy bok. Gdy obracam się w jego stronę, już go nie ma, a chciałam zobaczyć jak był ubrany. Niestety za szybko chodzi. Albo ja mam zbyt słaby refleks... W każdym bądź razie, wydawało mi się, że to ktoś, kogo już kiedyś widziałam... Ta mała plamka koło lewego oka... Nie mogę sobie przypomnieć, kto miał takie znamię. Może w ogóle coś mi się przewidziało.

 Wchodzę do domu, rzucam torbę koło sofy i zmierzam do pokoju. Podchodzę do szafy i wybieram jakieś luźne, szare spodnie od dresów i czarny T-shirt z nadrukiem, którego nigdy nie ogarniałam. Biorę długopis z biurka, kartkę A4, dużą książkę jako podkładkę i wspinam się na łóżko. Zaczynam zapisywać ludzi, którzy mogliby przyjść na imprezę.
 Trochę to zajęło, ale skończyłam. Po tym zadaniu włączam laptopa, aby napisać do wszystkich zapisanych osób zaproszenie. Muszę jeszcze skontaktować się z Kim, aby powiedziała mi jaki lokal proponuje i ile wszystko będzie kosztowało.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz