Witam. Nazywam się Holly Glare. Nazwisko wcale do mnie nie pasuje, według mnie oczywiście. Póki co mam 17 lat. Pochodzę z Wielkiej Brytanii, gdzie nadal mieszkam, a mieszkam w Bradford. Jestem na drugim roku Collegu.
Co do moich rodziców... Kilka miesięcy przed moimi narodzinami rozwiedli się. Mieszkam z mamą, a tata - o ile mogę go tak nazwać - pewnie migdali się z jakąś laską.
Jeśli chodzi o wygląd, to nie lubię siebie opisywać, no ale niech już będzie. Mam długie do łokci, mahoniowe włosy, piwne oczy, kilka piegów na nosie, ledwo widoczne. Jestem idealnej karnacji - nie za blada, nie za ciemna. Są i dołeczki w policzkach, które czasem mnie wkurzają, a raczej ludzie, którzy te dołeczki chcą zobaczyć. Mam 1,67 wzrostu - przeciętnie - według innych jestem szczupła, chociaż osobiście uważam, że mam za grube nogi. Ogółem nie lubię swojego ciała.
8 września. 5 dni do moich 18 urodzin.
Budzę się kilka minut wcześniej przed budzikiem, ponieważ jasne promienie słońca ukradkiem przedzierają się przez okno, tam gdzie akurat roleta nie może ich zasłonić właśnie o tej porze, o której zwykle wstaję. Podnoszę się z łóżka, podchodzę do biurka, koło którego na ścianie znajduje się mój kalendarz. Biorę do ręki czarny marker i zakreślam okienko z datą 8 września zgrabnym "X". Następnie udaję się do łazienki, w celu umycia się. Gdy wchodzę do pomieszczenia, pierwszą czynnością jaką wykonuję, jest podejście do umywalki, odkręcenie kurka z zimna wodą i chlapnięcie sobie nią w twarz. To momentalnie mnie rozbudza.
Po ogarnięciu się, owinięta w ręcznik podchodzę do szafy. Najpierw wyjmuję czystą bieliznę, następnie zaczynam rozglądać się po ubraniach, które mogłabym dziś na siebie włożyć. Po niedługim namyśle, wybieram luźną szarą bluzkę na krótki rękaw z nadrukowaną Marilyn Monroe, bardzo ją lubię. Na nogi naciągam czarne rurki, oraz skarpetki. Podnoszę torbę, która leży koło drzwi przygotowana na dzisiejszy dzień. Otwieram owe drzwi i schodzę na dół. Moja ukochana mama- strasznie zapracowana mama - jak zwykle zostawiła mi pyszne śniadanie na blacie kuchennym. Uwielbiam ją za to. Niezbyt pośpiesznie zjadam kanapki, mając świadomość, że nie spóźnię się do szkoły.
Po skończonym posiłku odkładam talerzyk na zlewu, po czym nalewam soku pomarańczowego do szklanki. Wypijam kilka łyków i odstawiam szklankę w to samo miejsce co talerzyk. Spoglądam na zegarek - ósma trzydzieści dwa. Zostało mi osiemnaście minut, a do szkoły mam minut około pięć, więc zdążę spokojnie.
Pierwsza lekcja - angielski. Luz, pan Keaton jest miły i spokojny. Będzie spoko.
Wchodzę do szkoły. Przemierzam dość długi odcinek korytarza, po czym udaję się do sali, gdzie za chwilę ma rozpocząć się lekcja.
Podchodzę do swojej ławki, wcześniej witając się z nauczycielem. Obok mojego miejsca siedzi rozradowana Kim - przyjaciółka od serca. Znamy się 6 lat.
- Noo witaj, kochana!
- Hej. - Jestem zdziwiona, nigdy AŻ tak bardzo nie cieszyła się na mój widok. - Co cię tak cieszy, hm? - pytam siadając koło niej.
- Nie wiesz?! - Pyta z kolei mnie, strasznie piskliwym i podekscytowanym głosem.
- Hmm... Nie wiem czy wiem. - Śmieję się. - Ale wygląda na to, że powinnam?
- No raczej, że t a k! - Mocno zaakcentowała ostatnie słowo. - Więęęc. Jutro wyjeżdżamy z klasą do Irlandii! Wiesz... Zawsze chciałam tam pojechać! - Mówi coraz bardziej podniecona. - Zresztą wiesz o tym, nie wiem co mi się podoba w Irlandii, ale po prostu ją uwielbiam!
- Okej okej. Ale czemu ja nic nie wiem o tym wyjeździe?
- Jak to nie wiesz? Właśnie ci o nim powiedziałam. - Mówi, jakby to była oczywista oczywistość.
- Nie rób z siebie tępej bardziej niż jesteś - dźgam ją żartobliwie w bok. - Czemu t y wiesz, a ja wiem to dopiero od ciebie?
- Aaa, no bo ten... Oj no dobra. Sama załatwiłam tą wycieczkę! - szczerzy zęby w uśmiechu. - Jedziemy z panem Keatonem. Zdziwiło mnie, że zgodził się tak od razu, ale to pewnie dlatego, że ma już dosyć tej szkoły. Chce choć na chwilę wyrwać się stąd. - Mówi współczująco.
- Tak, to pew...
Nie kończę zdania, bo dzwoni dzwonek obwieszczający rozpoczęcie się lekcji i wychowawca puka kilka razy w tablicę aby zwrócić uwagę uczniów.
-----------------------------------------------
Nuu, to tyle na pierwszy rozdzialik C:
Ciekawie się zapowiada :-)
OdpowiedzUsuń